Op Marktplaats verschijnt zo nu en dan een aanbieding die collectors direct doet klikken: een Hitkrant uit 1995, Take That op de cover, poster nog ingeklapt. De vraagprijs ligt zelden onder de twintig euro, en als de poster er nog inzit, gaat het bedrag snel omhoog. Wie dacht dat oude popbladen rommelmarktprijs zouden hebben, heeft het mis. Sommige edities zijn serieus geld waard, en er zijn verzamelaars die jarenlang naar één specifiek nummer zoeken.
De kiosk als slagveld
Voor wie het vergeten is: de Hitkrant verscheen wekelijks en was voor veel tieners in de jaren 90 hét medium voor popmuziek, net zoals popmuziek-tijdschriften als OOR en Muziekkrant het smaakgevoel vormden in de jaren daarvoor. Geen Spotify, geen Instagram, geen TikTok. Je hing letterlijk van dit blad af om te weten wie er kuste op een MTV-award of welke nieuwe single er aan zat te komen. Maar niet elk nummer was gelijk. Zodra een editie een poster had van een groep die het écht deed, was de strijd om het laatste exemplaar razendsnel voorbij. Verkopers kregen het aan de stok met halve schoolklassen. Die sociale druk en de schaarste van destijds verklaart precies waarom een Hitkrant-verzamelaar uit de jaren 90-edities nu soms maandenlang zoekt naar één specifiek nummer.
De jaaredities: dikker, anders en betweter bewaard
Elk jaar rond de jaarwisseling verscheen er een speciaal overzichtsnummer. Dikker papier, een andere omslagstijl, jaaroverzichten van de hitlijsten en een parade van sterren. Deze edities werden bewuster bewaard, deels omdat het voelde als iets wat je niet zomaar weggooit. Je herkent ze onmiddellijk aan hun formaat en de rode of gouden kleuraccenten op het omslag.
Toch zijn juist deze nummers nu in goede staat relatief zeldzaam. Ze werden wél bewaard, maar ook vaker doorgebladerd, meegenomen naar vriendinnen en als naslagwerk gebruikt. Dat slijtage heeft zijn tol geëist. Een compleet jaaroverzichtsnummer uit de periode 1992 tot 1998, zonder gekreukelde rug en met alle hitlijstpagina’s intact, is voor een echte Hitkrant-verzamelaar een kleine trofee.
Dubbelposteredities: de staat van de poster bepaalt alles
De meest gezochte edities onder verzamelaars zijn vrijwel altijd de nummers met uitvouwbare dubbelposters. Niet zomaar posters, maar de grote, glanzende exemplaren van Take That, Backstreet Boys of Boyzone waarop de gezichten zo groot waren dat je ze haast kon aanspreken. Het probleem: bijna niemand heeft deze posters ooit op de muur gehangen zonder ze te nieten, te plakken of te scheuren langs de vouwlijn.
Verzamelaars zijn daar inmiddels heel duidelijk over: de waarde zit in de poster, niet in het tijdschrift. Een editie met een gave, nooit losgehaalde dubbelposterpagina is aanzienlijk meer waard dan een editie met een lege pagina of een poster vol prikgaatjes. Edities met een Take That-dubbelposterposter uit de periode rondom hun grootste hitsuccessen worden op Marktplaats regelmatig aangeboden, maar compleet en onbeschadigd zijn ze schaars. Hetzelfde geldt voor Backstreet Boys-edities uit de tweede helft van de jaren 90.
De gratis cassette-edities: kwetsbaar en daardoor zeldzaam
Een aantal edities werd verkocht met een compilatiecassette op de cover, vastgemaakt met een plastic bandje. Dit waren meteen de meest riskante aankopen. De cassettes raakten los in het rek, werden gestolen of kapot getrokken. De edities zelf kregen daardoor beschadigde covers of vlekken van de tape die het plastic bandje achterliet.
Vandaag de dag zoekt een Hitkrant-verzamelaar naar de jaren 90-edities met cassette in bijna onmogelijke combinatie: het tijdschrift onbeschadigd, met de cassette er nog bij, in het originele plastic. Wie zo’n editie compleet heeft, heeft daadwerkelijk iets bijzonders in handen. Ze zijn zo kwetsbaar geweest dat er gewoon weinig van over zijn in die staat.
Stickerspecials: de vergeten ruileconomie
Minder bekend maar zeker zo geliefd bij verzamelaars zijn de edities met stickervelletjes. Hitkrant bood af en toe een nummer met een vel glanzende stickers van artiesten, en die creëerden op het schoolplein een eigen handelseconomie. Eén vel voor twee rubbies, of geruild voor de poster uit iemand anders exemplaar.
Juist omdat stickers er vrijwel altijd meteen uitgehaald werden, zijn complete edities met het ongebruikte stickervel er nog in eigenlijk uiterst zeldzaam. Verzamelaars die de stickerspecials najagen, zijn bereid er serieus voor te betalen, maar vinden ze bijna nooit in de gewenste staat.
Wat een editie nu waardevol maakt
Ervaren verzamelaars hanteren drie concrete criteria als ze een editie beoordelen. Ten eerste: volledigheid. Is de poster nog intact en zit hij nog in het tijdschrift? Ten tweede: de staat van de bijlage. Bij cassette-edities is het de cassette, bij stickerspecials het stickervel. En ten derde: de populariteit van de artiest op het omslag. Een onbeschadigd nummer met Kurt Cobain op de cover of een jonge Robbie Williams direct na zijn vertrek bij Take That trekt nu meer interesse dan een willekeurig covermodel, hoe goed bewaard ook.
Die combinatie van drie factoren maakt het vinden van een waardevolle editie een echte schattenjacht. Je kunt twee identiek uitziende nummers tegenkomen waarvan er één tien euro waard is en de andere vijftig, puur door één ontbrekende vouwlijn op de poster.
Waar je ze nu vindt, en wat je realistisch kwijt bent
De meeste edities worden gevonden via Marktplaats, waar regelmatig partijen opduiken van iemand die de zolder opruimt. Facebook-groepen voor Hitkrant-nostalgici zijn de andere plek, en daar is het aanbod soms verrassend gericht: mensen zoeken expliciet naar één editie of bieden precies dat ene nummer aan dat iemand anders al jaren mist.
Wat zijn realistische prijzen? Een doorsnee editie zonder bijzonderheden gaat voor 1 tot 4 euro. Een jaareditie in goede staat: 5 tot 15 euro. Een dubbelposteredities met gave poster van een grote boyband: al snel 20 tot 40 euro. En een cassette-editie compleet en onbeschadigd? Die kan, afhankelijk van de artiest, richting de 60 tot 80 euro gaan bij de juiste koper.
De editie die iedereen zoekt maar bijna niemand compleet heeft
In Hitkrant-verzamelaarskringen wordt fluisterend gesproken over de editie met de grote Take That-uitvouwposter plus een bijgevoegde cassette in één nummer. Zo’n combinatie verscheen een handvol keer, en juist omdat er twee kwetsbare bijlagen aan zaten, zijn er bijna geen complete exemplaren over. De cassette weg, de poster losgescheurd of de cover beschadigd door het plastic bandje. Wie er al eens eentje voorbij zag komen op een beurs of online, weet hoe snel de interesse oplaait.
Dat is misschien wel de kern van de hele Hitkrant-verzamelcultuur: de edities die destijds het meest geliefd waren, zijn nu het moeilijkst te vinden. Juist omdat ze zo veelgebruikt, zo aangeraakt en zo graag bezeten werden. Ze zijn het slachtoffer geworden van hun eigen populariteit. En dat maakt ze, voor de echte Hitkrant-verzamelaar van de jaren 90-edities, precies zo onweerstaanbaar.
Wie weet welke edities gewild zijn, heeft een voorsprong bij het zoeken én bij het aanbieden. Een Hitkrant met intacte poster en geen beschreven pagina’s is in goede staat zeldzaam genoeg om serieuze kopers aan te trekken. Check de zolder dus even voordat je die stapel tijdschriften bij het oud papier zet.
